Tags: diaspora

siyanie

ՀԱՐՑԱԶՐՈՅՑ: ՀԱՄՕ ՄՈՍԿՈՖԵԱՆ

Էրբիլ-Իրաքյան Քուրդիստան հայ մշակութային եւ ընկերային միութեան փոխատենապետ Յակոբ Սիմոնեանի հետ

- Պրն Սիմոնեան, կրնա՞ք դուք ձեզ ծանօթացնել որպէս Էրբիլի Հայ մշակութային եւ ընկերային միութեան անդամ, ինչպէս նաեւ միւս անդամներու գործունէութիւնը:

- Մասնագիտութեամբ ելեկտրագէտ-երկրաչափ եմ, միութեան փոխատենապետը: Երկար տարիներ զբաղված եմ հայապահպանման գործունէութեամբ: Քաղաքական դժուարին պայմաններուն պատճառով, հաստատաուած ենք Էրբիլի մէջ, դարձեալ զբաղելով ազգային գործունէութեամբ: Հայ մշակութային եւ ընկերային միութեան հիմնադրութենէն ետք, կազմակերպուեցաւ որոշ յանձնախումբ-վարչութիւն մը, որ գործը յառաջ տարաւ մինչեւ ընտրութիւնները:

Էրբիլի հայ գաղութը կազմուած է վերջին 7-8 տարիներուն (2005-2007 թուականներուն գլխաւորաբար) այստեղ հաստատուած հայ ընտանիքներէ, որոնք բնակարաններ գնելով գործի անցան: Այժմ, 160-180 ընտանիքներ հոս տեղափոխուած են: Շատ են նաեւ սուրիահայերը, որոնք նոյնպէս այստեղ հաստատուած են գործի բերումով: Հայ տունը բացուեցաւ, որ անցեալ տարի պաշտօնապէս արձանագրուեցաւ վերոյիշեալ միութեան անունով: Ինչպէս ամէնուրեք, այստեղ ալ անիկա հայ գաղութի անդամներուն ի մի գալու ցանկալի վայրը դարձաւ: Էրբիլի քրիստոնեայ աւանինՙ Անքավայրի մէջ կը գտնուի միութեան կեդրոնը, ընտրեալ վարչութեամբ, բազմաթիւ յանձնախումբերով: Հոս հայ լեզուի ուսուցումը մեր հայ մատղաշ սերունդին կը փոխանցենք ամառնային հայերէն դասընթացքներովՙ տարբեր տարիքներու համար:Collapse )
siyanie

Приехали навсегда

Originally posted by pandukht at Приехали навсегда


Когда наш соотечественник из Сирии Григор Джабахчурян по телефону объяснил, где находится его заведение, я, честно говоря, не сразу понял, как его найти. Подумал: подойду ближе и вновь позвоню. Но, как только свернул на улицу Хоренаци со стороны улицы Закияна, звонить не пришлось. Аппетитный аромат восточных блюд сразу подсказал маршрут.

В одноэтажном доме семья Джабахчурянов, переехавшая в Армению из-за войны в Сирии, открыла небольшое кафе. "Посидите немного, пока я освобожусь", - попросила удивительно обаятельная хозяйка заведения Салби Джабахчурян. Хотя они открыли кафе всего 3 месяца назад, спрос на лагмаджо и другие блюда западноармянской кухни очень большой. В обеденный перерыв тут яблоку негде упасть.

Collapse )
miniMe

Բաց նամակ Սերժ Սարգսյանին. Ինչո՞ւ են Գերմանիայի ՀՀ դեսպանատանը քամահրանքով վերաբերում մարդկանց

Ինչո՞ւ են Գերմանիայի ՀՀ դեսպանատանը քամահրանքով վերաբերում մարդկանց

Գերմանիայում բնակվող մեր հայրենակից Ստելլա Սիմոնյանը բաց նամակով դիմել է Հայաստանի նախագահին եւ ԱԳ նախարարին, բողոքելով Գերմանիայում ՀՀ դեսպանատան աշխատանքից, որտեղ մարդկանց քամահրանքով են վերաբերում ու ստորացնում:

Ստորեւ ներկայացնում են նամակն ամբողջությամբ.
«Ես` Ստելլա Սիմոնյանս, արդեն 14 տարի է ապրում եմ Գերմանիայում: Հայաստանից հեռացել եմ մեծ ցավով, կրել եմ մեծ զրկանքներ, միայնակ դաստիարակել եմ երկու երեխա: Ունենալով բարձրագույն կրթություն եւ մանկավարժի տասնամյա աշխատանքային փորձ, Գերմանիայում արդեն տասը տարի է աշխատում եմ ծերանոցում, կատարում ծանր, բայց բարի աշխատանք: Ամեն ինչ արել եմ, որ երեխաներս լավ ապագա ունենան, ստանան լավ կրթություն: Ջանք չեմ խնայել, որ սիրեն իրենց հայրենիքը, չմոռանան իրենց մայրենի լեզուն, օգնեն իրենց հարազատներին եւ ընդհանրապես օգնել սովորեն: Որդիս ի տարբերություն շատ շատերի 19 տարեկանում ավարտեց դպրոցը եւ վերադարձավ Հայաստան, կատարեց իր պարտքը` երկու տարի ծառայեց հայկական բանակում ու վերադարձավ Գերմանիա: Այժմ ապրում է Իտալիայում: Դուստրս ուսանողուհի է, ուսանում է սլավոնական լեզուներ, ցանկանում էր իր պրակտիկան անցկացնել Հայաստանում: Ներողություն եմ խնդրում երկար նախաբանի համար:

Շուրջ 10 օր է ամբողջ Եվրոպան տառապում է սարսափելի ցրտից: Բնության այս անոմալիային բոլորը փորձում են ընկալումով մոտենալ, բացառությամբ Գերմանիայում Հայասատանի դեսպանատնից: Երբ դուստրս զանգահարեց եւ խնդրեց, որ իր փաստաթղթերը փոստային ճանապարհով ուղարկի Բեռլին, դեսպանատնից պատասխանը եղավ` ՈՉ, ՄԻԱՅՆ ԱՆՁԱՄԲ:

Սակայն սա դեռ հարգալից վերաբերմունքի առաջին նոտան էր, աղջիկս ավելի զարհուրելի տեսարանի ականատեսը եղավ: Թեեւ դաժան ցրտերին, անցած շաբաթ, նա կեսգիշերին ընկերոջ հետ տանից դուրս եկավ, որպեսզի գնացքով առավոտյան 9.00-ին Բեռլին հասնեն: 9.20 ժամանել են Հայաստանի դեսպանատուն: Ժամը 9.50 հյուպատոսը եւ օգնականը, ընդունելության ժամից նույնիսկ 10 րոպե շուտ, բակում հավաքված, ցրտահարված ամբոխին ներս են թողել: Այցելուները միջանցքում տեղավորվել եւ սպասել են մինչեւ նրանց կընդունեն: Սակայն ջերմության այդ հաճույքը նրանց բախտ չի վիճակվել երկար ըմբոշխնել: Միջանցքում եւ սպասասրահում հավաքվածները լսել են բղավոցներ, մոտեցել է ոմն սափրագլուխ եւ բղավելով աշխատակցին ասել. «Սրանց սաղին ստեղից հան, էս ինչա»: Այցելուներից ոմանք ընկճված աղերսագին ձայնով խնդրել են. «Դրսում ցուրտա, ախր շատ ցուրտա»: Սակայն դաժան պաշտոնյան լինելով անսասան իր որոշման մեջ, քմահաճ հայացքով ցույց է տվել դեպի երկինք եւ պնդել, որ բոլորը դուրս գան:
Դիմադրելով բնության եւ ցավոք, մարդկանց դաժան վերաբերմունքին երկու ժամ դիմանալուց հետո, աղջկաս գերմանացի ընկերն ասել է. Սա ուղղակի անընդունելի վերաբերմունք է, թողել ու հեռացել են: Դրսում սպասելիս նրանք իմացել են, որ այդ բղավողը, ոչ ավել, ոչ պակաս, Գերմանիայում Հայաստանի դեսպանն է եղել: Collapse )
miniMe

надо спасти! Дом в Ростове, на углу улицы Мурлычева и 20 линии

цитирую Марка, перепост приветствуется

О том, что дом моих предков в Ростове могут снести, я узнал случайно, прочитав публикацию в ростовской газете "Наше время".

Этот дом был построен известными в Ростове фабрикантами Тер-Крикоровыми, моими прямыми предками. Стыдно признаться, но я никогда в этом доме не был -- по той причине, что мне пока не довелось побывать в Ростове. Но я все равно отрошусь к нему как к самому настоящему семейному гнезду. Власть большевиков национализировала и дом, и заводы, и магазины, принадлежавшие моей семье, прадеда моего -- Вардереса Тер-Крикорова -- расстреляла, а деду -- Марку Григоряну -- последовательно и настойчиво отказывала в праве получить образование. В результате, он уехал в Ереван, где, окончив университет, стал знаменитым архитектором, построившим, в частности, Матенадаран -- институт древних рукописей.

В 1970 году дед мой, в свое время изгнанный из родного города, стал почетным гражданином Ростова.

Этот дом мог бы стать прекрасным местом для музея армянской общины юга России и российско-армянской дружбы. Такой музей был -- он располагался в церкви Сурб-Хач, кстати, отреставрированной моим же дедом. Сейчас здание церкви служит своей миссии -- его вернули армянской апостольской церкви. А экспонаты, насколько я понимаю, пылятся в запасниках городского музея истории.

Если бы армянская община Ростова и, говоря шире, России, взялась, она -- я убежден -- без труда смогла бы выкупить этот дом, отреставрировать его и устроить в нем замечательный музей.

Если бы...

А может, блогеры помогут?