ինչ-որ մինչև հիմա այս ֆիլմը չէի տեսել, ավելի լավ էր չնայեի էլ.. շատ տհաճ տպավորություն թողեց: ամեն ինչ խեղաթյուրված է, պատմությունից սկսած, արժեքներով վերջացրած: ինչ-որ կեզծ ստերեոտիպային կերպարներ են. զլօյ կօվառնի դաշնակ իտպ: չնայած հասկանալի էլ է, սովետի ժամանակ սովետին թշնամի ուժերի մասին են նկարել, պետք է, չէ՞ ցենզուրան բավարարեին..
ու մտածում եմ, իսկ ինչի՞ մինչև հիմա առաջին հանրապետության շրջանի մասին ֆիլմեր չունենք: հիմա էլ պակաս կարիք չունենք հայրենասիրության, ֆիլմն էլ պրոպագանդաի մի գործիք է:
ու մտածում եմ, իսկ ինչի՞ մինչև հիմա առաջին հանրապետության շրջանի մասին ֆիլմեր չունենք: հիմա էլ պակաս կարիք չունենք հայրենասիրության, ֆիլմն էլ պրոպագանդաի մի գործիք է:

Comments
Սփիլբերգից աուդիո-վիդեո մոնտաժ անել են սովորել ու ձրի բաժանում են:
էսպիսի պիես գրելը, բեմադրելը, հետո էլ կինո հանելը հերոսություն էր...
Որ ուշադիր նայես, կտեսնես որ ոչ մի խեղաթյուրում չկա, թեկուզ բանակ տարած տղաների ծնողների հետ կռվի տեսարանը, որ Գևորգն ասում է. «Ձեր տղերքին որ տանեք, թեր փեշերի տակ պահեք, ո՞վ է թուրքերի դեմ կռվելու»
Աբրահամյանի ամենալավ դերն է...
Լավ, իսկ «Ձախորդ Փանոսն» ու «Տերն ու ծառան» տեսե՞լ ես: Եթե չէ, գտի նայի, դուրդ հաստատ կգան: :)
դե տեսել եմ "պուճուր վախտս", բայց նորմալ չեմ հիշում, կնայեմ:
Էդ ի՞նչ գնեզդո ես գտել հայկական կինոների: Այսինքն ինձ ինչ, մեկ է չեմ կարող նայել... :(
Մարդ, որ փորձում է թե զրևահավաք կազմակերպել, թե ապահովել բանակը սպառամթերքով և թե բազում այլ բաներ անել, երբ մնացածը կամ դավաճան են, կամ ձեռքերը ծալած նստած են: Ինչու՞մն է ուրեմն նրա "կովառնիությունը":
Իհարկե ֆիլմում շատ բան սխեմատիկ է, պարզունակ, բայց ախր այն պատմում է մի էքստրեմալ իրավիճակի մասին, երբ շունը տիրոջը չէր ճանաչում, երբ մարդկային զգացմունքները բթացել էին, դարձել ավելի գրոտեսկային, դրա համար էլ ավելի ձևական են թվում:
Չնայած, ժամանակակից դաշնակներն այդ ֆիլմը չեն սիրում, Վահան Հովհաննիսյանը համարում էր, որ ընտրություններից առաջ այդ ֆիլմի ցուցադրումը իշխանության կողմից իր դեմ արված քայլ է: Միգուցե դաշնակները կարգելե՞ն այդ ֆիլմի ցուցադրումը:
հասկանում եմ, որ սովետի թվին էր, դժվար էր նամն ֆիլմ հանել, պետք է զեղճեր անենք որակի և այլնի վրա.. բայց թե մյուս կողմից էդ նույն սովետի գրաքննության օրոք տաղանդավոր ֆիլմեր են նկարվել: էս վերջերս օրինակ "մենք ենք, մեր սարերի" մասին գրեցի: դա էլ է որոշ իմաստով հակասովետական տարրեր պարունակում, բայց շատ լավ էլ ցենզուրան անցել են, ու մի արժեքավոր գործ ստեղծել: իսկ "սարոյանները" ֆիլմարվեստի /լավագույն դեպքում/ մի միջակ գործ է, մի կողմ թողնենք դաշնակներին ու քաղաքական-պատմական կողմերը ֆիլմի:
բայց իհարկե իմ կարծիքը չեմ պարտադում ոչ մեկին, պարզապես իմ կարծիքն եմ պաշտպանում:Ճ արվեստը միանշանակ ընդունվել չի էլ կարող:
дай Бог, смогу ему помочь)
Ի միջի այլոց, Լիլ, ես նայեցի սայթի առաջին երկու էջը, Տերն ու ծառան էլ, Փանոսն էլ կան, պլյուս դրան
Պեպոն տեսա, ամենալավ հայկական կինոներից է, ու շատ ակտուալ, հաստատ դուրդ կգա...
իսկ եթե Սայաթ-Նովայի երգերը սիրում ես, "Սայաթ-Նովան" էլ նայի:
Պեպոն էլ չնայած վաղուց եմ տեսել, բայց մեջս լավ տպավորված ֆիլմերից է: մնացածը չեմ էլ հիշում տեսել եմ, թե՞ չէ, որ նայեմ, կպարզվի:Ճ հերթով կնայեմ բոլորը, մեք անհանգստանա:Դ
Դովլաթյանի նման տաղանդ մեկ էլ երբ կունենա՞նք: Սարոյան եղբայրները սկսեցի կրկնակի սիրել Մարտի 1-ից հետո: Կարծես թե պատմության կրկնություն լիներ: Այնտեղ շատ թաքնված մտքեր կան, և ամեն անգամ նայելիս նոր բաներ եմ հայտնաբերում: Էլ չեմ ասում տատիկ-պապիկների պահը, որ Աբրահամյանին ուզում են ծեծել հիշեցնում է Ղարաբաղյան պատերազմը, որ ծնողները իրենց զավակներին փախցնում էին բանակից, որ հանկարծ պատերազմ չգնան:
Ֆիլմի միայն ավարտն է կեղծ թվում, մնացած ամեն ինչը հոյակապ է: Ճիշտն ասած առաջին անգամ նեգատիվ լսեցի այս ֆիլմի մասին, և դա հետաքրքիր էր: Նույնսիկ հոգևորականին սպանելու սյուժեն, որը շատ բարդ է նկարել, քանի որ արհեստականության պահ կա, շատ արհեստավարժ է արված, որտեղ պատահականության, խառնզգացմունքի, ու ափսոսանքի տարրեր կան: Աբրահամյանն իրոք կարողացել է այստեղ փայլուն խաղալ:
Խորհուրդ եմ տալիս այս ֆիլմը տարին մեկ դիտել ու, երբեք չնախապաշարվել սովետական հակադաշնակցականությամբ. դա միանշանանակ կխանգարի ֆիլմը դիտելուն: Ֆիլմը երկիմաստ է, ինչպես և 1920-ականներն էին. ինչպես այն ժամանակ ոմանք հակադշնակցական էին, այնպես էլ կային հակասովետականններ: Ու ֆիլմում այդ երկիմաստությունը ավելի է ապահովում ճմարտացիությունը, քան թե, եթե այն լիներ միակողմանի պրոդաշնակցական կամ պրոսովետական՝ չհաշված ֆիլմի ավարտը, որը կարող էի այլ լիներ:
Հարգանքով,
Աշոտ
ՀԳ
Ի դեպ Ռուսական ՌՏՌ-ը մի լավ վավերագրական ֆիլմ ունի Դովլաթյանի մասին, և այնտեղ Ֆրունզիկը պատմում է, թե ինչպես է Սարոյան եղբայրները անցել սովետական ցենզուրան, շատ հետաքրքիր ֆիլմ է:
ՀՀԳ
Դովլաթյանին հասկանալու համար անհրաժեշտ է նրա ֆիլմերը նայել որպես հայկական պատմության էպիզոդներ, հատկապես դուրս գալիս է մենավոր ընկուզենին: Իրոք որ նա կարողացել է հայոց պատմության կարևոր էջերը նկարահանել ու թողնել մեզ ժառանգություն, որպեսզի կարողանանք պատմական դասեր քաղել ու սովորել:
իսկ այդ վավերագրական ֆիլմը հետաքրքիր կլիներ նայել: