?

Log in




do something good for yourself & for Karine - a mothoer of 3 fighting #cancer - join our #openair #yoga class & #teaCeremony event this Wednsday, in #Yerevan!
#teawithstrangers #ReliefBridge #Armenia #charity
Wednesday, October 5 at 4:30 PM - 7 PM

Միացեք մեզ հոկտեմբերի 5-ին Թումոյի այգում Կարինեին աջակցելու համար "Օգնության Կամուրջ" Հիմնադրամի կազմակերպված ՅՈԳԱՅԻ ԲԱՑ ՊԱՐԱՊՄՈՒՆՔԻՆ և ԹԵՅԱԽՄՈՒԹՅԱՆԸ :)

Այդ օրը Շանտի յոգայի կենտրոնի մասնագետ Օֆելյա Ղազարյանը կծանոթացնի հոգու և մարմնի ներդաշնակությանը հասնելու քայլերին, կվարի յոգայի դաս:

Իսկ «Թեյ անծանոթների հետ» նախագիծը կպատմի չինական թեյարվեստի մասին, ինչպես նաև կհյուրասիրի թարմ պատրաստված թեյ՝ հետաքրքիր պատմությունների ուղեկցությամբ: Նախագծի գաղափարը շատ պարզ է. Արտյոմն ու Նանէն թեյի սպասքով նստում են մի հանրային վայրում (այգի, հրապարակ, փողոց և այլն), պատրաստում են թեյ ըստ չինական ավանդական թեյախմության ավանդույթների և հրավիրում լրիվ անծանոթ մարդկանց նրանց հետ թեյ ըմպելու և հետաքրքիր պատմություններով կիսվելու:

Ակնկալում ենք, որ կմիանաք մեզ և ձեզ հետ կտանեք դրական լիցքեր: Մասնակցությունն ԱՆՎՃԱՐ է և բաց բոլորի համար:

Ցանկության դեպքում կարող եք նվիրատվություն անել` Կարինե Մարիկյանի համար անհրաժեշտ դեղամիջոցը ձեռք բերելու համար: Արդեն 4 տարի է, ինչ 3 երեխաների մայր Կարինեն պայքարում է քաղցկեղի դեմ: Ընտանիքն արդեն սպառել է բոլոր միջոցները, և բուժումը շարունակելու համար անհապաղ անհրաժեշտ է մեր օգնությունը: Այժմ նշանակվել է նոր դեղամիջոց՝ Աֆինիտոր, որը բավականին թանկարժեք է, սակայն եթե յուրաքանչյուրս մեր փոքրիկ ներդրումը կատարենք, կօգնենք Կարինեին ձեռք բերել անհրաժեշտ դեղամիջոցը:

Tags:




голос-5 сезон открылся

жаль конечно, что Гагарина и Лепс таки остались в жюри и будут еще 1 сезон нервировать.. но открытие таких талантов стоит того. да и Билан с Агутином скомпенсируют дискомфорт. поехали!
вот уже нашла за кого болеть:






http://bessmertnybarak.ru/article/15_tezisov_o_sovetskoy_pobede_nad_germaniey/
Дмитрий ХМЕЛЬНИЦКИЙ

«Сталин воевал таким же первобытным образом и с такими же потерями, с какими он строил военную промышленность и вообще все, что считал для себя нужным»
День Победы
1. У советской победы во Второй мировой войне была длинная тяжелая предыстория и не менее длинная цепь трагических последствий.
Они придают празднованию «дня Победы» 9 мая характерное послевкусие.
2. Сталин начал готовить СССР к мировой войне в начале 1927 года.
Тогда планы первой пятилетки, изначально осмысленные и рассчитанные на реальное развитие экономики, подверглись переделке с целью выжать из населения средства на строительство ВПК за счет деградации всех остальных областей экономики, снижения уровня жизни до минимально возможного и превращения всего труда в СССР в принудительный. Сама идея внешней агрессии (под условным названием «мировая революция») была очень близка всей советской верхушке, но в обозримом будущем недостижима. У СССР не было собственной танковой, автомобильной и авиационной промышленности. И было очень немного средств, которые можно было инвестировать в строительство ВПК без риска разрушить ради этого народное хозяйство. Сталин пошел на уничтожение в стране гражданской экономики, как только добился верховной власти в Политбюро.
3. Сталинская индустриализация имела исключительно военный смысл.
Строительство военной промышленности в первой пятилетке и оснащение армии военной техникой во второй пятилетке были ключевой частью советской подготовки к Второй мировой войне, запланированной на вторую половину 30-х годов. Иного смысла в проведении индустриализации сталинскими методами и со сталинскими целями увидеть невозможно. Успех первых пятилеток всегда измерялся в тоннах произведенного металла, угля, нефти, киловаттах электроэнергии без указаний на то, какая конечная продукция должна была быть произведена и какую пользу она могла принести населению. В реальности, вся новая промышленность была нацелена только на оснащение армии и обеспечение ее жизнедеятельности — при одновременном падении уровня жизни населения.
4. Подготовка к войне потребовала в мирное время не намного меньше жертв среди советского населения, чем сама война.
Практически все потери населения во время коллективизации, индустриализации и многочисленных волн террора времен первой и второй пятилеток были следствием и условием сталинской милитаризации страны в процессе подготовки к мировой войне. Их вполне можно считать жертвами сталинского военного планирования.
5. Внешней военной угрозы для СССР вплоть до заключения пакта Молотова – Риббентропа не существовало.
За все время существования Советского Союза у него не было внешних врагов, способных и готовых на самопроизвольную агрессию против СССР с целью захвата его территории. «Вероятных противников» Советский Союз всегда выбирал себе сам из числа соседних стран, в отношении которых готовилась военная агрессия.
6. Главными «вероятными противниками» СССР в 30-е годы были непосредственные соседи — Польша, прибалтийские страны, Румыния…
Главными внешнеполитическими врагами — Англия и Франция, союзные соседним странам. В начале 30-х Красную армию готовили к победе над объединенными вооруженными силами всех западных соседей. Если такой союз и мог быть реальным, то только в условиях советской агрессии на запад, и никак не наоборот. Только совместный с Германией захват Польши и возникновение непосредственной границы между СССР и Германией превратил Германию в первоочередной объект объект будущей агрессии.
7. Во внутрисоветской пропаганде 30-х годов нацистская Германия никак не выделялась в худшую сторону среди «буржуазных» стран.
Отношение к ней скорее было более благожелательным, чем к западным демократиям. Оно стало демонстративно дружеским после заключения пакта 1939 года, одновременно с резким усилением тайной подготовки к нападению на Германию.
8. Первые попытки Сталина вступить с Германией в военный союз против западных стран датируются 1935 годом.
К тому времени СССР нарастил уже значительную механизированную армию. Союз с Германией, имевшей территориальные претензии к соседям, был для Сталина единственной возможностью спровоцировать мировую войну среди европейских стран и вырваться за пределы собственных границ в Европе. Эту возможность удалось реализовать только в 1939 году, когда Германия тоже обзавелась боеспособной и готовой к агрессиям армией.
9. Пакт Молотова – Риббентропа 1939 года имел для обоих партнеров разный смысл.
Для Гитлера он означал приобретение территорий на Востоке Европы при гарантии безопасности со стороны СССР. Мировой войны с западными демократиями Гитлер рассчитывал избежать. Пакт с Советским Союзом Гитлер заключал в полном соответствии с идеологическими тезисами, изложенными в «Майн Кампф» (при наличии двух ключевых потенциальных противников — Англии и России — необходим союз с одним из них против другого, но только в том случае, если союзник обладает сильной механизированной армией).
Для Сталина пакт означал провоцирование войны на истощение между европейскими странами, в которую СССР мог вступить в удобный момент и остаться единственным победителем. Из двух партнеров именно Сталин был тем, кто изначально планировал нарушить пакт и напасть на партнера.
10. Нападение Германии на СССР было вынужденной попыткой действий в патовой ситуации.
Гитлер приказал готовить нападение на СССР, когда выяснилось, что союзник на Востоке превратился в главную военную угрозу, а война с Англией не может быть завершена без концентрации против нее всех военных резервов. Гитлеру приходилось держать десятки дивизий на восточной границе, при нехватке сил для окончания войны с Англией. Нападение на СССР противоречило тезисам «Майн Кампф», изначально исключавшим для Германии войну на два фронта. Но такая война стала неминуемой уже в момент заключения пакта в августе 1939 года. Целью нападения на СССР был разгром Красной армии и отбрасывание Сталина на восток (линия Архангельск – Астрахань), откуда он уже не мог бы представлять реальную военную угрозу. Проблема освоения захваченных территорий была в этом планировании вторичной.
Катастрофический разгром кадровой Красной армии летом 1941 года стал очевидным следствием ошибки в расчетах сроков нападения на Германию. 22 июня Красная армия находилась на заключительном этапе развертывания для нападения и была неспособна обороняться. По ту сторону границы ситуация была зеркальная. Если бы Сталин успел напасть первым, такой же разгром ждал бы вермахт. За тем исключением, что у Германии, в отличие от Сталина, не было серьезных военных резервов и территорий для отступления. Поэтому выход Красной армии к Ла-Маншу мог быть делом считанных месяцев.
11. По общему количеству жертв государственного террора и военных преступлений Советский Союз далеко опередил нацистскую Германию.
К моменту начала Второй мировой войны на счету нацистского режима не было и тысячной доли тех преступлений, которые были уже совершенны советским режимом в 20-е и 30-е годы. Геноцид «еврейской расы» во время войны приблизил в этом отношении Германию к СССР, но не позволил его догнать. Немецкий оккупационный режим был очевидно преступным; немецкие власти отвратительно обращались с населением оккупированных им советских территорий. Точно так же очевидно, что советская власть с тем же населением до (и после) немецкой оккупации обращалась намного хуже. За «мирное» предвоенное пятнадцатилетие советское население пережило множество волн террора, а количество его жертв вполне соизмеримо с количеством жертв военного времени. Этим объясняется огромное количество добровольцев из местного населения (около миллиона), служивших в вермахте. После окончания Гражданской войны и подавления крестьянских восстаний 20-х годов население СССР впервые получило возможность выступить с оружием в руках против советской власти. После окончания войны и ликвидации нацистского режима советский террор только усиливался и в самом СССР, и на захваченных им территориях.
12. Обращение советского руководства с собственными солдатами не сильно отличалось от обращения с заключенными.
С точки зрения гражданских прав между ними тоже не было особой разницы, разве что солдат (иногда) лучше кормили. Сталин воевал таким же первобытным образом и с такими же потерями, с какими он строил военную промышленность и вообще все, что считал для себя нужным. Отсюда и гигантские потери в живой силе как на фронте, так и в «мирном» строительстве, и в ГУЛАГе. Рекрутирование населения в ГУЛАГ тоже сильно напоминало рекрутирование в армию. И там, и там живая сила изымалась из населения плановым образом в необходимых для решения правительственных задач количествах. По принятому перед войной дисциплинарному уставу командир имел право применять силу и оружие для принуждения не повинующихся приказу и для восстановления дисциплины. Это было воспринято в войсках как официальное разрешение рукоприкладства. Причем били не только офицеры солдат, но и генералы офицеров. Заградотряды начала войны, стрелявшие в спину отступавшим, взятия городов к праздникам с засыпанием немецких окопов собственными трупами — все эти варварские методы ведения войны делали шансы солдат выжить призрачными. Дисциплину в войсках можно было поддерживать только еще большим страхом, чем перед врагом. Отсюда и невероятное количество солдат, расстрелянных по приговорам военных трибуналов, — около 150 тысяч. Неосторожно сказанное слово грозило солдату не лагерем, а верной смертью. Сдаваться в плен было запрещено еще довоенным законодательством. Пленный автоматически считался изменником Родины. Побег из плена и возврат к своим сулил не спасение, а новые издевательства и в лучшем случае штрафбат.
13. Термин «освободители» к военнослужащим РККА не подходит категорически.
Слово «освобождать» означает: «делать свободным». Сталинский режим никого не мог освободить по определению. И никого освобождать не собирался. С тем же успехом можно было бы и нацистов считать освободителями от большевиков. Оба варианта в равной степени абсурдны, поскольку от себя обе стороны никого освобождать не собирались.
Массовые преступления против гражданского населения оккупированных стран (не только в Германии) инициировались командованием. Как и массовое мародерство. Это была форма компенсации солдатам за годы постоянного унижения, страха и нищеты. Гораздо более серьезным проступком, чем насилие и мародерство, было в глазах советского командования и органов мирное и тесное общение солдат с местным населением. Браки советских людей с иностранцами были тогда запрещены. На массовые изнасилования командование до определенного времени не обращало внимания. Но роман советского солдата с местной девушкой мог рассматриваться как измена Родине со всеми вытекающими отсюда последствиями.
14. Окончание военных действий на европейском театре Второй мировой войны 8 мая 1945 года одновременно фиксирует и формальное начало массового советского террора на оккупированных СССР территориях.
Позже эти территории были превращены в страны-сателлиты, управляемые марионеточными режимами. Фактически террор начался раньше, одновременно с оккупацией этих территорий советской армией. Ликвидировались демократические правительства и движения. Уничтожению подвергались члены некоммунистических партий, независимые политические и общественные деятели, члены некоммунистических партизанских формирований, боровшихся с нацистами. На занятых территориях Восточной Европы проходили такие же чистки, каким подверглось советское общество в предвоенные десятилетия. В частности, между 1944 и 1948 годами из восточноевропейских стран, занятых СССР, были изгнаны на Запад около 14 миллионов живших там немцев. Около двух миллионов погибли в процессе. Эта была самая большая насильственная депортация в истории человечества. В целом послевоенный террор «мирного времени» стоил населению оккупированных СССР стран много миллионов жертв.
15. Разгром нацистской Германии с разделом Европы на сферы влияния СССР и западных союзников не означал, что предвоенные агрессивные планы Сталина перестали быть актуальными.
От дальнейшего продвижения Советского Союза на запад в 1945 году Европу спасла атомная бомбардировка Японии, сделавшая продолжение войны обычными методами бесперспективным для Сталина. Начиная с 1945 года Сталин начал лихорадочно разрабатывать собственный атомный проект и готовиться к третьей мировой войне, но восполнить технологическое отставание в этой области не сумел ни он, ни его преемники. Тем не менее, планы стран Варшавского договора по началу третьей мировой войны были актуальны вплоть до 1988 года, несмотря на их очевидную неосуществимость. Гарантией безопасности в мире все послевоенные 45 лет (до развала советского блока) было подавляющее превосходство стран НАТО над странами Варшавского договора в ядерном вооружении.

Tags:













10:26 2016-07-27 Հեղինակ՝ Արամ Սարգսյան | Հյուր` Լիլիթ Գևորգյան

Լոնդոնի Jane’s Intelligence պաշտպանության և անվտանգության հարցերով վերլուծական կենտրոնի ԱՊՀ-ի և Ռուսաստանի հարցերով առաջատար վերլուծաբան Լիլիթ Գևորգյանը «Առաջին լրատվական»-ի հետ հարցազրույցում անդրադարձել է Երևանի վերջին իրադարձություններին՝ «Սասնա Ծռեր» խմբի կողմից հուլիսի 17-ին Երևանի Էրեբունու ՊՊԾ գնդի գրավմանը, շարունակվող բողոքի ցույցերին և այս ամենի հետևանքով ստեղծված ներքին և արտաքին քաղաքական իրավիճակին:

Վերլուծաբանը անընդունելի է համարում զինված խմբի գործողությունները առանց դատարանի որոշման «ահաբեկչություն» որակելու իշխանամետ գործիչների և լրատվամիջոցների փորձերը՝ ասելով, որ դա շատ վտանգավոր է ինչպես Հայաստանի վարկանիշի, այնպես էլ ներքաղաքական առումով:

Լիլիթ Գևորգյանի խոսքով՝ իրենց կազմակերպությունը վաղուց է գրանցել Հայաստանում քաղաքական բռնության կիրառման ռիսկի աճ, որն ամենևին կապ չունի զինված խմբի հետ և հիմնվում է մի շարք պատճառների վրա: Դրանցից են, մասնավորապես, երկրում արմատական իշխանափոխության բացակայությունը, իշխող էլիտայի սերտաճումը պետական կառույցների հետ, հարկային բեռի ավելացումը և առանց պաշտոնյաների հովանավորության՝ խոշոր բիզնեսով զբաղվելու հնարավորությունների սահմանափակում:

Զինված ապստամբություն Հայաստանում,-  ասում է մեր զրուցակիցը,- նախկինում չէր եղել հասարակության ինքնազսպման պատճառով, բայց իրավիճակը փոխվեց ապրիլյան պատերազմից հետո, և արդեն այսօր նախկին զսպաշապիկները չեն գործում:

«Ապրիլյան պատերազմը ցույց տվեց, որ չգործեց հայկական հանրության համակերպումը տիրող համակարգի հետ՝ հանուն անվտանգության և տնտեսական կայունության»:

– Լիլիթ, ինչպե՞ս կբնորոշեք ստեղծված իրավիճակը, և ի՞նչ որակում կարելի է տալ «Սասնա Ծռեր» խմբի գործողություններին:

– Խիստ կարևոր է, թե ինչպես է որակվում «Սասնա Ծռերի» հարձակումը: ՀՀ իշխանությունները, ինչպես և խոշոր կուսակցությունները իրենց պաշտոնական հայտարարություններում նրանց քայլը որակել են իբրև զինված հարձակում: Սակայն նույն իշխող կուսակցության, ինչպես նաև իշխանամետ կուսակցությունների որոշ անդամներ և այս ուժերին հարող թերթերը օգտագործում են նաև «ահաբեկիչ» տերմինը: Ավելին՝ առնվազն մեկ հայկական կուսակցական թերթ (ՀՅԴ, «Երկիր») խմբին համեմատել է ԴԱԻՇ-ի («Իսլամական պետություն» ահաբեկչական խմբավորման) հետ: Առավել հետաքրքրական է, որ «ահաբեկիչ» եզրը օգտագործում է պաշտոնական ռուսական մամուլը: Իսկ իրականում խնդիրը շատ պարզ է և բնավ Ռուսաստանի հետ կապ չունի. այն ներքաղաքական ինքնամաքրման հայտ է, բայց ծայրահեղ արտահայտությամբ:

– Իսկ ի՞նչ վտանգ կա «ահաբեկիչ» բառն օգտագործելուց:

– Առանց դատարանի որոշման նման ծանրագույն հանցագործության եզրի օգտագործումը վտանգավոր ապագա կարող է ստեղծել Հայաստանի համար: Օգտագործելով «ահաբեկիչ» եզրը՝ Հայաստանը կարող է կրկնել Ուկրաինայի 2014 թ. նորաստեղծ կառավարության սխալը, երբ բանակցությունների միջոցով Դոնբասի հետ տարաձայնությունները լուծելու փոխարեն՝ Կիևն ամեն դեպքում շտապեց հայտարարել հակաահաբեկչական զինված գործողություններ, ինչը հանգեցրեց բախման էլ ավելի խորացմանը և ավարտվեց Ուկրաինայի որոշ տարածքների կորստով:

«Ահաբեկչություն» եզրի օգտագործումը հարված է նաև երկրի տնտեսական վարկանիշին՝ բարձրացնելով Հայաստանում բիզնես անելու դեպքում առկա վտանգները:

Ահաբեկչությունը, ինչպես նաև զինյալ ապստամբությունը և ազատամարտիկ լինելը քաղաքական բռնության տեսակներ են: Կարևոր է, թե ինչպես է հանրությունը ընկալում բռնությունը, այսինքն՝ անզեն բնակչությունը կամ կամ սոցիալակամ խմբերը որքանո՞վ են ահաբեկված զգում ենթադրյալ ահաբեկչից:

Միջազգայնորեն համատարած բնորոշում չկա այդ հանցանքի համար, սակայն հիմնականում բոլորն էլ ընդունում են, որ ահաբեկչությունը կարող է իրականացնել ոչ պետական կամ պետության կողմից հովանավորվող/ուղղորդվող մարդը կամ մարդկանց խումբը: Ահաբեկիչները հիմնականում վախ են տարածում հանրության մեջ՝ իրենց նպատակներին հասնելու համար, հատկապես անզեն բնակչության դեմ ուժի կիրառմամբ: ԴԱԻՇ-ը դրա լավ օրինակն է:

Այս եզրի օգտագործումն ավելի վտանգավոր է ներքաղաքական առումով: Ահաբեկչությունը քաղաքական բռնության ծայրահեղ դատապարտելի տեսակն է: Որոշ պետություններ անգամ իրենց իրավունք են վերապահում այդ չարիքի վերացման համար արտակարգ մեթոդներ օգտագործել, օրինակ՝ օրենքից դուրս սպանություններ իրականացնել:

«Ահաբեկիչ» եզրի օգտագործումը նշանակում է, որ հազարավոր հայաստանցիներ, ովքեր աջակցություն են ցույց տալիս ահաբեկիչներին, սատարում են հասարակական չարիքը և պետք է պատասխանատվության ենթարկվեն: Սա կարող է խորագույն պառակտում առաջացնել հասարակության մեջ և հարթակ բացել ապագայում այնպիսի ուժերի համար, որոնք ավելի նեղ խնդիրներ կփորձեն լուծել ուժով՝ ըստ էության հսկելով քաղաքական դաշտը:

– Ինչո՞վ եք բացատրում Հայաստանում քաղաքական, ընդդիմադիր պայքարի արմատականացումը, ծայրահեղական դրսևորումները, քաղաքական խնդիրները ուժային միջոցներով լուծելու փորձերը:

– Քաղաքական բռնության (այս դեպքում՝ զինված ապստամբության) կիրառումը որոշ ընդդիմադիր ուժերի կողմից միայն ժամանակի հարց էր Հայաստանում: Իբրև ներդրումային ռիսկերը գնահատող մասնավոր ընկերություն՝ մենք արդեն երկար ժամանակ է, ինչ գրանցում ենք Հայաստանում քաղաքական բռնության ռիսկի աճ: Ի դեպ, սա կապ չունի «Սասնա Ծռեր» խմբի հետ, այլ հիմնվում է պատճառների մի ամբողջ շարանի վրա:

Քաղաքական բռնության վտանգն աճում է, երբ թղթի վրա հնարավոր է իշխանափոխությունը, բայց իրականում՝ ոչ: Այն ավելանում է, երբ իշխող էլիտան սերտաճում է պետական կառույցների հետ, պետական ռեսուրսները ծառայում են իշխող ուժերին և ավելին՝ պետությունն ինքն է ներգրավվում քաղաքական բռնությունների մեջ՝ ոստիկանության, անվտանգության ծառայության կամ, օրինակ, ոչ ֆորմալ խմբերի միջոցով:

Երկու այլ ցուցանիշներ ևս կան: Հարկային բեռն աճում է, բայց քաղաքացիների իրավունքները չեն պաշտպանվում: Երկրորդ՝ առանց պաշտոնյաների հովանավորչության խոշոր բիզնեսով զբաղվելու հնարավորությունները սահմանափակվում են, այսինքն՝ տնտեսական, քաղաքական և ուժային բոլոր ռեսուրսները մեկ տեղ են կուտակվում, և հարստության խիստ բևեռացում է տեղի ունենում: Ընդ որում՝ կարևոր չէ, թե երկրում գործում են մեկ կամ մի քանի կուսակցություններ: Գլխավոր ցուցանիշը կուսակցությունների թիվը չէ, այլ թե որքանով է շարքային քաղաքացիների կարծիքը հաշվի առնվում և արտացոլվում պետական մարմինների և խորհրդարանի որոշումներում:

Հիմա նայելով Հայաստանին՝ հստակ է, որ արմատական իշխանափոխություն չի եղել 1990-ականների սկզբից: Ավելին՝ Հայաստանի Հանրապետության բոլոր երեք նախագահները, իրենց կուսակցություններն ու նրանց հետ տարբեր ժամանակահատվածներում համագործակցած կուսակցությունները հիմնականում դիտվում են հասարակության կողմից իբրև ներկայիս օլիգարխիկ համակարգի հիմնադիրները, սատարողները և դրանից օգտվողները: Վստահության կորուստը քաղաքական կուսակցությունների նկատմամբ, որոնք չեն կարողացել ցույց տալ, որ իշխանափոխություն իսկապես հնարավոր է, ևս նպաստում է քաղաքական բռնության ծննդին:

Մեկ այլ նպաստող հանգամանք է այն, որ կառավարությունը հմտորեն կարող է հիբրիդ մեթոդներով չեզոքացնել կամ թուլացնել հասարակական շարժումները: Հիմնականում սա արվում է ոստիկանական ուժի կիրառման և սոցիալական մամուլի տեխնոլոգիաների միջոցով: Սա ավելացնում է անելանելիությունը և հող ստեղծում քաղաքական բռնության համար, որը հասարակության մի մասի կողմից դիտվում է թերևս վատ, բայց միակ հուսահատ միջոցը:

– Ինչո՞ւ մինչ օրս չէր եղել նման հարձակում, և ինչո՞ւ այն տեղի ունեցավ հիմա:

– Զինված ընդվզում Հայաստանում չի եղել հիմնականում հասարակության ինքնազսպման պատճառով: Արտաքին թշնամին կարող էր օգտագործել նման ընդվզումը և հարձակվել Հայաստանի Հանրապետության և Լեռնային Ղարաբաղի սահմանների վրա: Ընդ որում՝ թվում է, որ հասարակության մեծ մասը վստահ էր, որ, ի տարբերություն Տեր-Պետրոսյանի (որն ակնհայտ կողմնակից էր հողերը Ադրբեջանին հանձնելուն), Քոչարյանն ու Սարգսյանը գոնե ԼՂ հարցում ավելի ամուր կպաշտպանեն հայկական կողմի դիրքերը: Բացի դրանից՝ հանրությունը վստահ էր, որ Հայաստանը տարածաշրջանում ամենահզոր բանակն է կառուցում Ռուսաստանի օգնությամբ:

Բռնությունից զերծ մնալու երկրորդ պատճառը ստրատեգիական միակ գործընկերոջ՝ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները չսրելն է: Ակնհայտ է, որ լուրջ իշխանափոխությունը չի կարող լինել առանց լայնածավալ և տևական հանրային ցույցերի: Քանի որ այն ուղղակիորեն կվնասի օլիգարխիայի հսկայական տնտեսական շահերին, ուստի այս համակարգն ամեն ինչ կանի նման վտանգը չեզոքացնելու համար, ինչի դեպքում հնարավոր չէ բացառել քաղաքական բռնությունը: Իշխանափոխությունը կվնասի նաև Ռուսաստանի շահերը, քանի որ նոր կառավարությունը կարող է դժվար վերահսկվել Մոսկվայի կողմից:

Մոսկվան երկակի դիրքորոշում ունի, օրինակ, օլիգարխիայի և կաշառակերության դեմ պայքարի հարցում: Նա կողմնակից է նման շարժումներին Արևմուտքում, բայց նման շարժումները հետխորհրդային երկրներում Ռուսաստանը նման շարժումները՝ այսպես կոչված գունավոր հեղափոխությունները համարում է շինծու պատրվակ, որ օգտագործում են ԱՄՆ-ի գաղտնի գործակալները և նրանց կողմից ֆինանսավորվող քաղաքական կուսակցություններն ու հասարակական կազմակերպությունները՝ անկայունություն հրահրելու համար: Նրանց բոլորի նպատակը ռուսական ազգային շահերը վնասելն է:

Ապրիլյան պատերազմը ցույց տվեց, որ չգործեց հայկական հանրության համակերպումը տիրող համակարգի հետ՝ հանուն անվտանգության և տնտեսական կայունության: ՀՀ նախագահը անգամ հրապարակավ ընդունեց, որ ՀՀ միակ դաշնակիցը՝ Ռուսաստանը, ապրիլյան պատերազմում երկակի դեր է խաղացել: ՀՀ-ն հայտնվել է դիվանագիտական մեկուսացման մեջ: Ադրբեջանի բանակը նաև Ռուսաստանի օգնությամբ շատ ավելի լավ է զինված, քան հայկականը, և ունակ է փոխել շփման գիծը: Պարզվեց, որ ՀՀ-ն բանակցային գործընթացում լուրջ պարտություններ է կրել, քանի որ Մադրիդյան և Կազանյան սկզբունքները հիմա հայտնի են դառնում: Ավելին՝ նոր պատերազմը Ղարաբաղում թվում է անխուսափելի, իսկ Կազանյան փաստաթուղթը Հայաստանում և Լեռնային Ղարաբաղում ավելի շատ ընդունվում է անվերապահ հանձնման, քան փոխզիջման փաստաթուղթ հայկական կողմի համար:

Այսինքն՝ նախկին երկու զսպաշապիկները չեն գործում: Ավելին՝ շատերը համակարծիք են, որ այլևս շատ բան չի մնացել կորցնելու. երկրի ինքնիշխանությունը աստիճանաբար փոխանցվում է Ռուսաստանին, բայց փոխարենը խոստացված անվտանգությունը և տնտեսական բարիքները այդպես էլ չիրականացան: Ըստ ՄԱԿ-ի տվյալների՝ ՀՀ-ն այլևս 3 միլիոնից պակաս բնակչություն ունի. արտագաղթը չաշխատող համակարգի վառ գնահատականն է:

– Սա ի՞նչ ազդեցություն կունենա Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի վրա: Ինչպե՞ս կմեկնաբանեք այն վարկածը, որ այս հարձակումը եղավ այն պատճառով, որ հայկական կողմը պատրաստվում էր տարածքային զիջումներ անել Ադրբեջանին, իսկ Ժիրայր Սեֆիլյանն ու իր կողմնակիցները, ինչպես գիտենք, ամենաարմատական հակառակորդներն են որևէ փոխզիջմանը Ղարաբաղյան հարցում: read more...Collapse )




Մի խումբ գերմանահայերի կոչը
ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանին
ՀՀ ոստիկանության ղեկավարությանը
ՀՀ Ազգային Ժողովին՝

Ելնելով Հայաստանի Հանրապետությունում ստեղծված իրավիճակից մենք՝ Գերմանիայի Դաշնությունում բնակվող մի խումբ հայեր, խորապես ընկալելով իրավիճակի լրջությունը և անհանգստացած լինելով երկրի, մեր հայրենակիցների ու հարազատների ճակատագրով, շատ կարևոր ենք համարում մեր մասնակցությունը տեղի ունեցող դեպքերին: Ապրելով ու աշխատելով կամ սովորելով ՀՀ տարածքից դուրս՝ մեծագույն ուշադրությամբ հետևում ենք ՄԵՐ երկրի ներքին և արտաքին քաղաքական դեպքերին և ամենայն պատասխանատվությամբ հայտարարում ենք, որ «Սասնա Ծռեր» խմբի գործունեությունը հետևանք է երկրի ներկայիս կառավարության վարած երկարատև ոչ կառուցողական ապազգային քաղաքականության՝ բոլոր ոլորտներում:

Խորապես ցավակցում ենք զինված ընդհարման ժամանակ զոհված ոստիկան Արթուր Վանոյանի ընտանիքին ու հարազատներին, ինչպես նաև սրտանց առողջություն ենք մաղթում բոլոր վիրավորվածներին: Չնայած այս ցավալի իրողությանը, անընդունելի ենք համարում «Սասնա Ծռերին», որոնց անդամների թվում են մեր երկրի կենդանի հերոսները, անվանել և նրանց հետ վարվել որպես ահաբեկիչների: Նրանք իրենց կյանքն են դրել խաղասեղանին՝ երկիրը խորացող ճգնաժամից դուրս բերելու այլ ճանապարհ չտեսնելով:

Ստեղծված իրավիճակում մենք կոչ ենք անում ինչպես ՀՀ կառավարությանը, այնպես էլ «Սասնա Ծռեր» խմբին

  • Բացառել ստեղծված իրավիճակը ուժային ճանապարհով հանգուցալուծելուց և նստել բանակցությունների սեղանի շուրջ

ՀՀ կառավարությունից պահանջում ենք.

  • Դադարեցնել ՀՀ քաղաքացիների ազատ տեղաշարժման և հաղորդակցվելու իրավունքը սահմանափակող բոլոր գործողությունները

  • Ոստիկաններին խստիվ արգելել բռնություն կիրառել քաղաքացիների դեմ, և օրենքի խստությամբ պատժել քաղաքացիների նկատմամբ ֆիզիկական և հոգեբանական բռնություն կիրառած ոստիկաններին

  • Անհապաղ ազատ արձակել ապօրինաբար բերման ենթարկված քաղաքացիներին

  • Ազատ արձակել բոլոր քաղաքական բանտարկյալներին և բացառել քաղաքական հայացքների պատճառով ձեռբակալումները ՀՀ-ում ինչպես de jure, այլնպես էլ de facto

  • Հրապարկել կառավարության պաշտոնական տեսակետը տիրող իրավիճակի վերաբերյալ և անհապաղ հրավիրել ազգային ժողովի արտահերթ նիստ ուղիղ հեռարձակմամբ՝ քննարկումների թափանցիկությունը հանրության համար ապահովելու համար։


Բացի վերոհիշյալներից մենք ակնկալում ենք.

  • Մարդու իրավունքի պաշտպանի առավել ակտիվ միջամտություն՝ բերման և բռնությունների ենթարկվող քաղաքացիների իրավունքների պաշտպանության հարցում։

Արտահայտում ենք մեր տարակուսանքն ու զայրույթը

  • Գործող ընդդիմադիր կուսակցությունների, բացառությամբ Քաղաքացիական պայամանագրի ի դեմս կուսակցության հանձնաժողովի անդամ, ԱԺ պատգամավոր Նիկոլ Փաշինյանի, անտարբեր վերաբերմունքի հանդեպ ու կոչ ենք անում նրանց կագնել մեր ժողովրդի կողքին:

Իշխանությունը պարտավոր է իրավիճակը կարգավորել առանց ցնցումների՝ հանուն դրա ձեռնարկելով անհրաժեշտ բոլոր ՀՆԱՐԱՎՈՐ ՈՒ ԱՆՀՆԱՐԻՆ քայլերը:

http://www.gopetition.com/petitions/%D5%B4%D5%AB-%D5%AD%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%A2-%D5%A3%D5%A5%D6%80%D5%B4%D5%A1%D5%B6%D5%A1%D5%B0%D5%A1%D5%B5%D5%A5%D6%80%D5%AB-%D5%AF%D5%B8%D5%B9%D5%A8.html

Tags:




միանում եմ

Levon Barseghyan
1 hr ·
Թարմ հենց նոր, Գյումրիում ձեւակերպված հայտարարությունը
Երեւանում ստեղծված իրավիճակի վերաբերյալ
Գյումրու կազմակերպված հրապարակային հանրային քննարկման մասնակիցների
Հայտարարություն
Մենք՝ Գյումրիում բնակվող ՀՀ քաղաքացիներս՝
1. Հայտնում ենք մեր ցավակցությունը զինված բախման արդյունքում զոհված ոստիկան Արթուր Վանոյանի ընտանիքին և հարազատներին:
2. Կոչ ենք անում իրավապահ մարմիններին եւ «Սասնա ծռեր» խմբին իրավիճակի խաղաղ հանգուցալուծման տանող և արյունահեղությունը բացառող ելքեր գտնել:
Պահանջում ենք
3. անհապաղ ազատ արձակել ապօրինի բերման ենթարկված և ձերբակալված ՀՀ բոլոր քաղաքացիներին, դադարեցնել ՀՀ ոստիկանության ապօրինի գործողությունները և չչարաշահել «օրինական պահանջ», «հրավիրում ենք բաժին» և այլ նման արտահայտություններ, չխախտել օրենսդրության պահանջները:
4. ՀՀ քաղաքացիների նկատմամբ բռնի գործողություններ իրականացրած ոստիկաններին ենթարկել պատասխանատվության:
5. Չկրկնել ՀՀ-ում համացանցային տեղեկատվության հասանելիության սահմանափակման փորձերը:
6. Անհապաղ հրապարակել պաշտոնական դիրքորոշում իրավիճակի վերաբերյալ ՀՀ նախագահի մակարդակով:
7. Ապահովել տեղեկատվություն հաղորդելու «Սասնա ծռեր» խմբի հնարավորությունը բոլոր լրատվամիջոցներով:
8. Իրականացվող փոխզիջումների մասին տրամադրել հստակ տեղեկատվություն, այդ թվում բաց թողնված պատանդների և ՀՀ ոստիկանության համարժեք քայլերի մասին:
9. Վերահաստատում ենք մեր կողմից բազմիցս հնչած պահանջը՝ ազատ արձակել ՀՀ բոլոր քաղ.բանտարկյալներին: բացառել քաղաքական դրդապատճառներով ՀՀ քաղաքացիների քրեական պատասխանատվության ենթարկելու գործողությունները և վերաքննել նմանատիպ ռիսկայնություն ունեցող բոլոր գործերը:
Մեր պահանջների չիրականացման դեպքում մենք՝ ՀՀ քաղաքացիներս մեզ ազատ ենք համարում օրենքով չարգելված միջոցներով:
Գյումրու մտահոգ քաղաքացիներ
https://www.facebook.com/levon.barseghyan/posts/10209981483803076?pnref=story









Originally posted by nrbakert_tashuk at <<Քարերը հավաքելու ժամանակը>>
Փաստորեն արական սեռի կադրերի որակը սենց ուղղակի սպանում է,իսկ իգական սեռի որակյալ կադրեր չունի այս երկիրը։ Իսկ որ դարերով հայ կինն է ազգը ազգ պահել,պահպանել, այսօր էլ շարունակում է,երբ տղամարդիկ ամեն մի փռշտոցից թողնում են երկիրը կանանց վզին ու գնում ուրիշի հողերը մշակելու ու երկիրը երկիր դարձնելու, դա,փաստորեն, չի էլ հաշվի առնվում։ Ուղղակի պարոնը չգիտի,որ հայ կանանց 90%ը որակյալ է ու այդ տոկոսը քաղաքական տունտունիկ խաղալու ժամանակ չունի,գործով է զբաղված,հատիկ-հատիկ,քայլ առ քայլ առօրյա գործերով պետություն է կառուցում՝ հաց է թխում,երեխա է մեծացնում,պահածո է փակում, աղքատիկ աշխատավարձերով աշակերտ է ուսանում,երեխա է բուժում,միայնակ երեխա է մեծացնում գյուղերում, տարեցների հոգս է քաշում,մի տեղից մյուս տեղ ապրանք է քարշ տալիս, վաճառում, թուրքիաներում իրեն է վաճառում,որ իր հայ երեխան սովածի ու աղքատի հոգեբանությամբ չդաստիարակվի,իր երկրից խռոված չմեծանա... իգական որակյալ կադր չկա։ Հա բա...



ԿԸՀ նախագահ Տիգրան Մուկուչյանը կարծում է, որ օրենքի այս կետը, միանշանակ, կնպաստի կանանց ներգրավվածության խնդրի կարգավորմանը։ Իսկ ի՞նչ խնդիր ենք ուզում դրանով լուծել, եւ արժե՞ պարտադրանքի ուժով կանանց մտցնել քաղաքականություն՝ այն դեպքում, երբ մենք այսօր չունենք բավարար թվով իգական սեռի որակյալ կադրեր

Tags:




Originally posted by aram_hakopian at Латынина о Турции. Редкий голос в пустыне.
http://www.novayagazeta.ru/columns/73867.html
http://echo.msk.ru/programs/code/1802402-echo/

Гитлер-Ердоган победил. Сталин-Путин будет дружить с Гитлером-Ердоганом надеясь урвать себе какие-то преференции. У Гитлера-Ердогана мощная исламская идеология, которой у Сталина-Путина нет. Чем закончилось это для мира в первой серии дружбы-Гитлера-Сталина известно. Будем ждать как история повторит эту драму с дружбой Гитлера-Ердогана и Сталина-Путина.

Tags:






Lara Aharonian feeling furious.
July 8 at 11:44am ·
‪#‎Armenia‬ ‪#‎DomesticViolence‬ ‪#‎Femicide‬ Today was just a regular day at the Women's Resource Center, Armenia. We were holding our regular meetings and workshops on economic development for our beneficiaries; women survivors of domestic violence trying to take back control of their life. Everyone was there, except one, T. Was missing. She couldn't make it to our regular meetings because finally her ex-husband caught her yesterday night. He forced himself in her parents' house, smashed her mother's head with an axe, and attacked both her and her father. The mother is dead, the father has wounds but feeling much better and T. is lying in intensive care on life support. Her 2 year old baby is somewhere safe at the neighbor's house. On several occasions, before all this happened, T. had called and went to the police to ask for protection from her husband who on several times had beaten her up and her parents and threatened her. Police was not able to protect her like in many cases, although when you ask them, they will say, we are intervening, we are doing something, blablabla. The Shenkavit court had released him once during a previous criminal trial which shows how the justice works in this country. Government is still postponing the domestic violence law. A good number of men still acting as if their wives are their properties and thinking that beating, being violent is "what men should do". People are still asking "but what did she do to be beaten up so badly...?" , the war against women at home is making more victims than the war on the borders, yet no one is getting mobilised as much--- And i can't take this anymore!
photo:news.am https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10154130208330673&set=a.176541295672.153352.663920672&type=3&theater
----------
‪#‎Հայաստանում‬ ‪#‎կանայք‬ սպանվում են: Սպանվում են տղամարդկանց կողմից, սպանվում են սիստեմի կողմից, սպանվում են մեր բոլորի լռությունից: Ոչ մի պոլիտկոռեկտ տեքստ, ոչ մի Եվրոպական դատարանի որոշում, ոչ մի Միջազգային պարբերական զեկույցի առաջարկություն, ոչ մի կոնվենցիայի դրույթ, ոչ մի Եվրոմիության կողմից պետությանը խոստացված միլիոնանոց գրանտ չի փոխելու այս իրավիճակը, եթե մենք չնվաստացնենք այն դատավորներին, ովքեր սիստեմատիկ կերպով արդարացնում են ‪#‎ֆեմիցիդը‬/ ‪#‎կնասպանությունը‬, չդարձնենք բռնարարների ու նրանց հովանավորող պետական մարմիների ներկայացուցիչների կյանքը դժոխք, ու եթե մենք դուրս չգանք փողոց ու չպահանջենք հաշվետվողականություն: Ես չեմ ուզում այլևս կարդալ ոչ մի պոլիտկոռեկտ հայտարարություն՝ ուղղված հանցագործների պարագլուխներին, ովքեր իրենց հանցագործությունների ճահճում են փտում, ու ում հետաքրքիր չէ կանանց սիստեմատիկ սպանությունը: Չեմ ուզում լսել որևէ ինստիտուցիայի աղերսանքներ կամ հորդորներ՝ ընդունելու օրենք, օրենք, որը պիտի իրագործվի հանցագործների կողմից: Այս պահին ես միայն ուզում եմ, որ այս սպանությունների հետևում կանգնած մարդիկ՝ վերևից ներքև ու ներքևից վերև, բոլորը տառապեն, բոլորը պատասխան տան իրենց արարքների ու կոծկումների համար: Ես աղմուկ եմ ուզում, մարդկանց եմ ուզում փողոցներում, արդեն վաղուց հասունացած ծայրահեղ քայլեր եմ ուզում, շնչել եմ ուզում պոլիտկոռեկտության գաղջից դուրս:
Զարուհի Պետրոսյան (1990-2010)
Մարո Գուլոյան (1992-2012)
Մարիամ Սարգսյան (1975-2012)
Անահիտ Բաբայան (1962-2012)
Անժելա Դաշյան (1987-2012)
Դիանա Նահապետյան (1977-2012)
Վարդուշ Ղարախանյան (անհայտ-2013)
Զեմֆիրա Մածակյան (անհայտ-2013)
Ցողիկ Այվազյան (1986-2013)
Անունն անհայտ (1986-2013)
Անունն անհայտ (1983-2013)
Լուսինե Դավթյան (1977-2013)
Աննա Ավետիսյան (1985-2013)
Գոհար Չիլինգարյան (անհայտ-2013)
Նելլի Աղայան (1959-2013)
Հասմիկ Զաքարյան (1988-2014)
Օֆելյա Մովսեսյան (1960-2014)
Արաքսյա Մարտիրոսյան (1979-2014)
Ժենյա Հարությունյան (1971-2014)
Լիանա Մանուկյան (1986-2014)
Հերմինե Չիլինգարյան (1984-2014)
Վարդուհի Գրիգորյան (անհայտ-2014)
Ալվինա Դարբինյան (1949-2014)
Ջուլիետա Եղիշյան (1952-2014)
Մելանիա Պողոսյան (անհայտ-2014)
Մելանյա Պողոսյան (անհայտ-2014)
Անահիտ Զաքևոսյան (1964-2015)
Հեղինե Դարբազյան (1977-2015)
Թագուհի Մանսուրյանի մայրը (անհայտ-2016)

https://www.facebook.com/anna.nikoghosyan.7/posts/10205740417184345



sign the petition
Դատավորներ Նելլի Բաղդասարյանը (Շենգավիթի դատարան),
Սեւակ Համբարձումյանը (Վերաքննիչ դատարան),
Մանուշակ Պետրոսյանը (Վերաքննիչ դատարան) եւ
Արշակ Խաչատրյանը (Վերաքննիչ դատարան) կացին մականունն են ստացել, քանի որ հենց իրենց ապօրինի որոշումների արդյունքում ազատ էր արձակվել կնոջը պարբերաբար բռնությունների ենթարկող Վլադիկ Մարտիրոսյանը, ով հուլիսի 8-ին կացինով փորձել է սպանել իր նախկին կնոջն ու նրա ծնողներին: Կինը ծանր վիճակում այժմ գտնվում է հիվանդանոցում, հայրը եւս վնասվածքներ է ստացել, իսկ մայրը տեղում մահացել է:
Թեեւ դատարանն ապացուցված էր համարել, որ Վ. Մարտիրոսյանը խոշտանգել է կնոջը, նա դատապարտվել էր ընդամենը 6 ամսվա ազատազրկման, սակայն պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել: Շենգավիթ համայնքի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Նելլի Բաղդասարյանը վճռել էր պայմանական ազատ արձակել բռնարարին՝ համարելով, որ նա վտանգավոր չէ հանրության համար եւ կարող է ուղղվել առանց պատիժը կրելու:
Վերաքննիչ դատարանի երեք դատավորները ուժի մեջ էին թողել Բաղդասարյանի կայացրած որոշումը, թեեւ դատախազը բողոքարկել էր այն՝ ներկայացնելով հստակ փաստեր, որոնք ապացուցում էին, որ Վլադիկ Մարտիրոսյանը բազմիցս խոշտանգել է կնոջը, եւ վերջինիս պաշտպանելու համար անհրաժեշտ է կալանքի տակ պահել բռնարարին:
Այս դատավորների քառյակը, արհամարհելով ՀՀ եւ միջազգային օրենքներըա, ազատ են արձակել կնոջը պարբերաբար ընտանեկան բռնության ենթարկող տղամարդուն: Արդյունքում ունենք մեկ զոհ եւ երկու վիրավոր:
Սա առաջին դեպքը չէ, երբ դատավորները աչք են փակում Հայաստանում կանանց նկատմամբ սիստեմատիկ կերպով իրականացվող ընտանեկան բռնությունների նկատմամբ: Ժամանակն է, որպեսզի բռնարարին արդարացնող դատավորները պատասխանատվության ենթարկվեն:
ՀՀ նախագահի պաշտոնը զբաղեցնող Սերժ Սարգսյանից պահանջում ենք անհապաղ դադարեցնել այս դատավորների լիազորությունները, որոնց հենց ինքն է նշանակել:
#ֆեմիցիդ #կնասպանություն #Հայաստանում



and this goes public in an ukrainian TV, and this bastard is living like a hero in ukraine and continues practicing as a doctor.
my dear ukraininans, smth is deeply wrong in your country. & don't just cover up saying in russia it's even worse.

“With a view to preserving my own security the main priority for me was to cause damage to my patients by applying medication means.
Even in the standard medical kit there are enough drugs to kill a person without suspicion. At first glance it looks like a heart attack or stroke, "- Alexander Chernov said.
src: http://guberniya.online/ukrainian-doctor-alexander-chernov-tells-how-he-killed-his-patients




http://www.gazeta.ru/25_years_without_the_USSR/8274437.shtml

Мог ли Советский Союз сохраниться до наших дней
Автор: Владислав Иноземцев
12 июня, в очередной раз отмечая День России, наши сограждане куда чаще задаются вопросами не о том, куда идет страна, в чем заключена ее идентичность или каковы наши цели и задачи, а о том, почему распался Советский Союз. Сама по себе зацикленность на этой исторической связи выглядит немного странной, но четверть века, прошедшие со времени краха СССР, на мой взгляд, позволяют с достаточной точностью изложить причины его конца.
Фундаментальной причиной неудачи советского эксперимента стало, как мне представляется, противоречие между конечностью его экономического ресурса и универсальным характером коммунистической идеи.
Возникнув в эпоху наивысшего расцвета промышленной эры, СССР сумел соединить реплицируемые техники индустриализма с мощнейшим неэкономическим принуждением — как прямым (осуществлявшимся с помощью насилия), так и косвенным (достигавшимся за счет идеологической мобилизации).read more...Collapse )

Tags:




Произошло убийство

Правнук крестьянина, расстрелянного в 1938 году, требует от ФСБ выдать его тело и назвать имена палачей
http://www.svoboda.org/content/article/27803161.html

Tags:




[reposted post] 40 тысяч мертвых окон Шуши

Уже несколько дней нахожусь в Карабахе, веду уроки для местных детей в школе ТУМО, и вспомнилась дата, о которой хочу написать.


85 лет назад в этот день - 12 июня 1931 года великий Осип Мандельштам опубликовал свое знаменитое стихотворение о Шуши. 85 лет спустя я нахожусь там же, где когда-то чета Мандельштамов. Сегодня в городе следы войны еще слишком наглядны, но город строится, население живет, церкви действуют. Тогда же картина была совершенно иной.



Основная часть города - вся его армянская часть, которая на протяжении 19ого века и начала 20-ого представляла из себя один из самых значимых городов Южного Кавказа, в период поездки Мандельштама в Карабах лежала в руинах. Город был сожжен, а армянское население истреблено в марте 1920 года - за 11 лет до поездки Мандельштама. Было убито от 2-х до 10 тысяч армян. Точного подсчета нет, но Советская Энциклопедия упомянает число 2096 человек. Историк Арсен Мелик-Шахназаров считает наиболее реальной цифру от 6-и до 10 тысяч убитых.

Звучат также числа в 500 от историка Ричарда Ованисяна, но методология подсчета не ясна. Также не чсна методология чисел в 35 тысяч.



Был повешен предводитель Арцахской епархии Армянской церкви епископ Ваан Тер-Григорян вместе с большинством священослужителей. С момента резни армян 23 марта и вплоть до операции по освобождению Шуши 9 мая 1992 года перестал действовать кафедральный собор Газанчецоц.

Жена поэта Надежда Мандельштам о поездке в Карабах пишет:
«На рассвете мы выехали на автобусе из Гянджи в Шушу. Город начинался с бесконечного кладбища, потом крохотная базарная площадь, куда спускаются улицы разоренного города. Нам уже случалось видеть деревни, брошенные жителями, состоящие из нескольких полуразрушенных домов, но в этом городе, когда-то, очевидно, богатом и благоустроенном, картина катастрофы и резни была до ужаса наглядной. Мы прошлись по улицам, и всюду одно и то же: два ряда домов без крыш, без окон, без дверей. В вырезы окон видны пустые комнаты, изредка обрывки обоев, полуразрушенные печки, иногда остатки сломанной мебели. Дома из знаменитого розового туфа, двухэтажные. Все перегородки сломаны, и сквозь эти остовы всюду сквозит синее небо. Говорят, что после резни все колодцы были забиты трупами. Если кто и уцелел, то бежал из этого города смерти. На всех нагорных улицах мы не встретили ни одного человека. Лишь внизу — на базарной площади — копошилась кучка народу, но среди них ни одного армянина, только мусульмане. У О. М. создалось впечатление, будто мусульмане на рынке — это остатки тех убийц, которые с десяток лет назад разгромили город, только впрок им это не пошло: восточная нищета, чудовищные отрепья, гнойные болячки на лицах. Торговали горстями кукурузной муки, початками, лепешками… Мы не решились купить лепешек из этих рук, хотя есть нам хотелось… О. М. сказал, что в Шуше то же, что у нас, только здесь нагляднее и поэтому невозможно съесть ни куска хлеба… И воды не выпьешь из этих колодцев…

В городе не было не только гостиницы, но даже комнаты для приезжающих по имени «общо», где спят вместе мужчины и женщины. Автобус на Гянджу уходил наутро. Люди на базаре предлагали нам переночевать у них, но я боялась восточных болячек, а Мандельштам не мог отделаться от мысли, что перед ним погромщики и убийцы. Мы решили ехать в Степанакерт, областной город. Добраться туда можно было только на извозчике. Вот и попался нам безносый извозчик, единственный на стоянке, с кожаной нашлепкой, закрывавшей нос и часть лица. А дальше было все точно так, как в стихах: и мы не верили, что он нас действительно довезет до Степанакерта…».




А вот и само стихотворение:
ФАЭТОНЩИК

На высоком перевале
В мусульманской стороне
Мы со смертью пировали —
Было страшно, как во сне.

Нам попался фаэтонщик,
Пропеченный, как изюм,
Словно дьявола погонщик,
Односложен и угрюм.

То гортанный крик араба,
То бессмысленное «цо», —
Словно розу или жабу,
Он берег свое лицо:

Под кожевенною маской
Скрыв ужасные черты,
Он куда-то гнал коляску
До последней хрипоты.

И пошли толчки, разгоны,
И не слезть было с горы —
Закружились фаэтоны,
Постоялые дворы...

Я очнулся: стой, приятель!
Я припомнил — черт возьми!
Это чумный председатель
Заблудился с лошадьми!

Он безносой канителью
Правит, душу веселя,
Чтоб вертелась каруселью
Кисло-сладкая земля...

Так, в Нагорном Карабахе,
В хищном городе Шуше
Я изведал эти страхи,
Соприродные душе.

Сорок тысяч мертвых окон
Там видны со всех сторон
И труда бездушный кокон
На горах похоронен.

И бесстыдно розовеют
Обнаженные дома,
А над ними неба мреет
Темно-синяя чума.

12 июня 1931


Слышал версию, что азербайджанцы боялись заходить в армянскую часть города из за суеверий и страха мести со стороны призраков. Насколько боялись не ясно, но город лежал в руинах еще около 30 лет, и только в 60-ых было решено снести остатки города. Бульдозерами смели бывший город в ущелье. Даже не стали восстанавливать здания, которые можно было восстановить.

Сегодня Шуши - часть Нагорно-Карабахской Республики, здесь снова живут армяне, город медленно, но восстанавливается.







HotLog




Have You Ever Seen A Moonbow?


Did you know that rainbows can occur at night? These phenomena are called moonbows, or spray moonbows if they form around falling water. Spray moonbows are the easiest kinds of moonbows to spot and photograph, and they reliably occur at the waterfalls in Yosemite National Park. The moonlight that creates moonbows is reflected sunlight, not direct sunlight, which explains why they are dimmer than regular rainbows.

https://curiosity.com/memes/have-you-ever-seen-a-moonbow-curiosity/?ref=shm



presentation by Prof. Ugur Ungor. Ungor's lecture was based on his two recent books,The Making of Modern Turkey, which addresses how Western Armenia became part of the Turkish state, and Confiscation and Destruction, about Turkey's seizure of Armenian Property.






Originally posted by roland_expert at Когда Запад сказал "Нет!" Ассирии
Оригинал взят у serg_slavorum в Когда Запад сказал НЕТ Ассирии.
Перевод англоязычной статьи с ассирийского сайта

Статья 2007 года. Автор Afram Barryakoub

ассирия_независим.jpg
Карта Ассирии представленная ассирийской делегацией на Парижской Мирной конференции 1919 года.


Ассирийцы сегодня требуют автономию на небольшой части северного Ирака. Но 88 лет назад требования ассирийцев были гораздо значительнее – свободная и независимая Ассирия, занимающая обширные территории.

Большинство ассирийцев не видели эту карту ранее. Она была найдена в секретных архивах Ватикана. Ассирийский писатель и коллекционер книг Бет Савоэ (Beth Şawoce) недавно заполучил её в свои руки во время визита в Ватиканские архивы. Она показывает область земель ассирийцев, на которую они претендовали после Первой мировой войны.

В 1919 году делегации из разных стран съехались для определения размера компенсаций и разбора требований стран, пострадавших в ходе Первой мировой войны. Важным вопросом также был пересмотр границ и ликвидация остатков Османской империи. Конференция собралась в Париже и получила название Парижской мирной конференции 1919 года.

Для ассирийцев Первая мировая война имела тяжкие последствия вследствие устроенного турками и курдами геноцида. Маленькая нация подверглась жестокой резне, и в некоторых местах своего компактного проживания её представители оказались полностью истреблены.

Read more...Collapse )




Latest Month

December 2016
S M T W T F S
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Tags

Page Summary

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com
Designed by Tiffany Chow